یکی، پسر پنج سالش رو پیش امام صادق علیه السلام برد گفت: این بچه، من رو  کلافه کرده همش می پرسه که خدا رو به من نشون بده .من نتونستم جوابش رو بدم

امام فرمودند: من به اون یاد میدم و امام بدون اینکه اون بچه متوجه بشه به یکی گفت که لیوانی رو برداره و با آب و شکر یک آب شیرین درست کنه و بیاره وقتی که اوردند به اون بچه دادند تا بخوره وقتی که خورد از اون کوچولو پرسید: چه مزه ای داره؟

گفت: شیرینه حضرت پرسید:چرا شیرینه؟ اون گفت:حتما قند یا شکر توی اون ریختند امام از اون خواست تا شکر رو  نشون بده ولی اون بچه جواب داد: چیزی پیدا نیست  امام پرسید: پس از کجا متوجه شدی؟ اون بچه ی باهوش گفت: از مزه اش

 امام به اون آفرین گفت و فرمودند: خدا هم در این عالم حضور دارد و همان لذت هایی که از مشاهده ی کوه‌، دشت، طبیعت، از خوردنی ها و دیگر زیبایی ها می بری بیان گر حضور خالق آنها یعنی خداست که با چشم نمی توان او را دید بنابراین همه ی این نعمت ها و لذت ها از جانب خداست همانطور که شیرینی آب لیوان به سبب وجود شکری است که دیده نمی شود.

برگرفته ازکتاب آداب و آفات تربیت کودک و نوجوان

در رفتار ائمه و حضرت فاطمه علیهم السلام هم نقل شده که با کودکان بازی می کردند. حال می خواهیم به فوائد باز ی برای کودکان بپردازیم تا مشخص گردد که چرا معصومین علیهم السلام اینقدر به بازی با کودکان اهمیت می دادند.

فوائد بازی برای کودکان:

1. بازی تمرین یک نوع استقلال اراده است.

2. بازی زنده کننده ی نیروی خلاقیت و اراده است.

3. بازی فرصتی است که کودک احساسات خود را تخلیه کند.

4.در ضمن بازی کودک اجتماعی می شود و نوع روابط اجتماعی را می آموزد.

5. کودک در حال بازی کردن می تواند خیلی چیزها را بیاموزد مانند نام اسباب بازیها، رنگها و...

6. با برخی از بازی های کودکان تخلیه ی انرژی می شوند.

7. در بزگسالی از خود رفتار کودکانه کمتر بروز می دهد.

9. در ضمن بازی شخصیت کودک شکل می گیرد.

10 . در جریان بازی خوب و بد را می آموزد.

امیر المومنین علیه السلام می فرمایند: کسی که شیفته بازی باشد، سعادتمند نخواهد شد.

در بازی کردن با کودکان نباید زیادروی کرد   

برگرفته از کتابهای:رفتار پیامبر با کودکان و جوانان؛ محمدعلی چنارانی، حکمتنامه کودک؛ محمدی ری شهری، تربیت؛ ابراهیم امینی

۱. انتخاب نام و فامیل زیبا برای فرزندمان.

۲. به کودک و یا نوجوان خود مسئولیت بدهیم.

۳.سلام کردن به فرزندانمان چه کودک باشد و چه بزرگتر.

۴.نام کودک را با احترام ببریم مثل محمد آقا و فاطمه خانم و...

 ۵.وقتی که با آنها ملاقات می کنیم به آنهادست بدهیم و احوال پرسی کنیم.

۶.وقتی وارد جلسه ای یا مهمانی می شوند به آنها احترام بگذاریم و به آنها جا بدهیم.

۷. اگر بزرگان را به مراسمی دعوت می کنیم کودک آنان را هم به طور خاص دعوت کنیم.

۸.در مساجد و صفهای جماعت به آنها جا بدهیم و از صفهای جماعت بیرونشان نکنیم.

 ۹. هنگامی که به مرحله تکلیف رسیدند برای آنها در خانه جشن تولد بگیریم.

۱۰. هنگام نماز خواندن یک سجاده ای جدا برای کودک خود بیندازیم .

۱۱.اگر در جایی کار بدی انجام دادند نباید در جمع به او تذکر دهیم .

 ۱۲.به کودکان حق انتخاب بدهیم و از آنها نظر خواهی کنیم .

۱۳.در انجام تکالیف دینی و مدرسه ای او را مجبور نکنیم.

۱۴.از اشتباهات کوچکش چشم پوشی کنیم.

 (مواطب باشیم که زیاده روی نکنیم که باعث تکبر یا لوس شدن فرزندانمان نگردد)

برگرفته از کتاب بیست اصل در تربیت دکتر رفیعی

من یک بچه ای دارم که تازه زبان باز کرده و حرف می زند به نظر شما حالا چه چیزی به او یاد بدهم بهتر است؟
بهتر است این سوال را من جواب ندهم بلکه از شخصی بپرسیم که اطلاعات و آگاهیش نسبت به انسان کامل باشد و آن شخصیت وجود نازنین پیامبر اسلام است.
رسول خدا صلی الله علیه و آله می فرمایند: هر گاه کودکانتان زبان گشودند به آنان « لا اله الاّ الله » بیامورید...
سخن پیامبر ادامه دارد که آوردن دنباله اش ربطی به سوال ندارد اما بگذارید یک نکته ای دیگر یاد بگیریم در ادامه می فرمایند: و هر گاه دندان شیری آنها افتاد به آنها بگوید نماز بخوانند.

برگرفته از کتاب حکمت نامه کودک محمدی ری شهری

خیلی از بزرگترها به خاطر تکبر و غرور شان حاضر نمی شوند با فرزند خود به خصوص در جمع با فرزند خود بازی کنند و آنقدر خود را کوچک کنند که کودک احساس همرنگی با بزرگان را تجربه کند و هم از محبت آنها سیراب گردد وهم زمینه های مناسب تربیت برای او مهیا گردد.

روزی پیامبر صلی الله علیه و آله در حال که امام جماعت بود حسین علیه السلام با آن حالت کودکی خود در کنار پیامبر خدا صلی الله علیه و آله نشسته بود وقتی که پدر بزرگش را در حال سجده می دید سریع با آن دست وپاهای کوچکش سوار بر پشت پیامبر صلی الله علیه و آله می شد و پاهای کوچک خود را تکان می داد و می گفت : هی هی

پیامبر صلی الله علیه و آله وقتی که می خواست از سجده سر بر می داشتند او را می گرفتند و کنار خود می گذاشتند و همین که دوباره به سجده می رفتند حسین علیه السلام از فرصت استفاده کرده و بر پشت پیامبر سوار می شدند و هی هی می کردند.

تا زمانی که نماز جد بزرگوارشان تمام شد همان لحظه یک یهودی گفت: ای محمد شما با فرزندان خود به گونه ای رفتار می کنید که ما رفتار نمی کنیم پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «بدان اگر به خدا و پیامبرش ایمان می آوردید حتما با کودک مهربان می شدید»

یهودی گفت: من به خدا و پیامبرش ایمان می آورم وبا دیدن این رفتار پیامبر مسلمان شد چون از پیامبر صلی الله علیه و آله با آن همه بزرگی شأن و مقامش کرامت را مشاهده کرد.

نکات:

1. مهربانی با کودکان نشانه ی ایمان است.

2.اجازه دهیم کودکان با ما بازی کنند حتی اگر در حال نماز باشیم.

3. در موقعه انجام امور دینی بهترین اخلاق را نسبت به کودکان خود داشته باشیم.

4.پدر ومادرها و بزرگترها می بایست از مقام بزرگی خود کوتاه بیایند ومانند پیامبر خدا صلی الله علیه و آله رفتاری کودکانه با کودک خود داشته باشیم.

-----------------------------------------------------
برگرفته از کتاب های: حکمت نامه کودک؛ محمدی ری شهری- راهنمای پدران و مادران؛ محمد علی سادات