بسم الله الرحمن الرحیم

تا به حال بسیاری از والدین مراجعه کرده و از رفتارهای بچه هاشون گلایه مند بوده اند  و می گویند فرزندان ما بد رفتاری می کند و هم حرف های بدی می زند و... و هر چه او را نصیحت می کنیم فایده ای ندارد ؛کلا حرف ما را گوش نمی دهد ...

از فرزندانشون می پرسیم توی خونه کی بیشتر نصیحتتون می کنند؟ می گوید: مادرم  و در جواب سوال دوم ؛که کدام از افراد خانواده را کمتر دوست دارید؟ جواب می دهد : مادرم

یکی از روش های غلطی که زن و شوهر نسبت به همدیگه و پدر و مادر نسبت به فرزندشون انجام می دهند اینه که یکسره نصیحت می کنند و همیشه نصیحت شونده نسبت به نصیحت کنند حس بدی دارد، گاهی(فرزند ان نوجوانشان) می گویند: ما از پدر و مادر خود نفرت داریم و گاهی در رفتار نشان می دهند که نسبت به والدین خود پرخاشگری می کنند و ...

نصیحت کردن موجب می شود که فاصله عاطفی بین زن و شوهر ایجاد کند اگر زن شوهرش را زیاد نصیحت کند و یا اینکه زیاد مراقبش باشد نقش همسری مرد و زن از بین می رود؛ در این حالت؛ خانم نقش مادر را نسبت به همسر خود دارد، در حالی که به مرور زمان اثر منفی بر زندگی انها می گذارد و محبت مرد نسبت به همسرش کمتر و کمتر می گردد.

و آمرانه صحبت کردن هم از رفتار های نادرست بین همسران است و چنین رفتاری نسبت به فرزندان نیز موجب فاصله گرفتن فرزندان از والدین می شود و موجب نزدیکی عاطفی بیشتر به دوستانشان و همچنین اثر پذیریشان از والدین کمتر می شود و نسبت به دوستانشان اثرپذیرتر می شوند و اگر مرد نسبت به همسر خود اینگونه رفتار کند محبت همسرش نسبت به او کم خواهد شد ...

لذا بجای آمرانه صحبت کردن، با محبت و خواهش حرف بزنیم و اگر می‌خواهیم نصیحت ما اثر گذار باشد باید سه شرط را مراعات کنیم

1. کم نصیحت کنیم تا نصیحت های ما برای همسر و فرزندانمان عادی نشود  و همیشه اثرگذار بماند...

2. نصیحت همراه با محبت باشد بگویید: عزیزم ،قربونت برم، فدات بشم، جیگرت رو بخورم و... بعد بگویید فلان رفتار درست نیست ...

3. در نصیحت کردن شخصیت فرزند خود و یا همسر خود را زیر سوال نبریم بلکه تنها رفتار نادرست و ناپسندش رو تذکر بدیم

همانگونه رفتار کنید که دوست دارید که با شما رفتارشود(همه ما از اینکه کسی ما را مدام نصیحت یا امر و نهی کند تنفر داریم)